Карциномот на дојка претставува една од најчестите малигни заболувања кај женската популација ширум светот и значаен јавно-здравствен предизвик. Иако најчесто се јавува кај жени, важно е да се нагласи дека може да се појави и кај мажи. Добрата вест е дека кога болеста се открива во рана фаза, прогнозата значително се подобрува, а можностите за успешно лекување се многу поголеми. Токму затоа, раната детекција, редовните контроли и континуираната едукација се од суштинско значење.

Ризик-факторите за појава на карцином на дојка се повеќеслојни и вклучуваат генетска предиспозиција, позитивна фамилијарна анамнеза, хормонални фактори, возраста, но и одредени животни навики. Сепак, болеста може да се појави и без присуство на очигледни ризик-фактори, што дополнително ја нагласува важноста од редовен самопреглед и скрининг-програми. Самопрегледот на дојките, кој се препорачува еднаш месечно, овозможува навремено забележување на промени како јазли, асиметрија, промена на кожата или исцедок од брадавицата. Дополнително, мамографијата и ултразвучниот преглед, според возраста и препораките на лекар, претставуваат клучни алатки за рана дијагностика.

По повод Меѓународниот месец за борба против карцином на дојка, на 9.10.2025 година во Хотел Изгрев во Штип, СОМА (Студентска Организирана Медицинска Асоцијација) организираше едукативен настан со наслов „Телото зборува. Умот страда. Ајде да слушаме!“. Настанот имаше за цел да ја зголеми свесноста за значењето на превенцијата и раната детекција, но и да потсети дека борбата со болеста не е само физичка.

Преку мултидисциплинарен пристап, беа опфатени аспекти од хирургија, онкологија, радиодијагностика и психолошка поддршка. Беше истакната важноста од редовни скрининг-прегледи, препознавање на симптомите и навремена консултација со лекар при секоја сомнителна промена. Раната реакција значително ги подобрува терапевтските исходи и ја намалува потребата од поагресивни третмани.

Посебен акцент беше ставен на психолошката димензија на болеста. Карциномот на дојка не го засега само телото, туку и менталното здравје на пациентите и нивните семејства. Дијагнозата често носи страв, неизвесност и емоционален товар. Затоа поддршката, емпатијата и отворената комуникација се неразделен дел од процесот на лекување. Холистичкиот пристап, кој ги интегрира медицинската терапија и психолошката грижа, придонесува за подобар квалитет на живот и полесно справување со предизвиците што ги носи болеста.

Пораката е јасна и суштинска: информираноста спасува живот.
 Редовната превенција, вниманието кон сопственото тело и навремената медицинска интервенција прават разлика.

„Телото зборува. Умот страда. Ајде да слушаме!“ – оваа порака останува силен потсетник дека грижата за здравјето започнува со свесност и одговорност.